गजल- फूलमाया शाही


देखिँदा चरित्र कुरुप सिसा चर्काएर गयो
एउटा कोमल फूलले पत्थर जमाएर गयो ।

यो कस्तो रोपेछु मैले पिरतीको खेती
चली खडेरी घातको सबै सुकाएर गयो ।

म भन्दा गरिब रहेछ यो प्यार पनि
मुस्किलले उब्जेका खुसी मेरा चुडाएर गयो ।

मिलेनरे सम्मान यता गुन्यु र चोलीमा
एउटा नग्न रुपको ट्याटुमा रमाएर गयो ।

कयोैँ पुस्तक र विद्यालयबाट नसिकेको कुरा
जिन्दगीले दुनियाँ र जिन्दगी देखाएर गयो ।

आउँदा उज्यालो दिन्छु भनी आयो प्यार
जानी बेला दिलको उज्यालो निभाएर गयो ।।
                      -फूलमाया शाही, (जाजरकोट)